“É a única persoa coa que se pode falar -(W.H.)- sobre o aspecto
sacramental do paseo. Os dous compartimos a idea de que é non só
terapéutico, senón tamén unha actividade poética que pode curar ó
mundo dos seus males...”
(Bruce Chatwin. Que fago eu aquí?.1991)
Lembrades como chegamos, no seu día, a Santo André de Teixido?
Foi grazas ao libro de Santiago Lamas e Alfonso Mato.
Un profundo e ameno ensaio sobre o andar, que compre ter sempre canda nós pois alimenta, axuda, informa... e resolve.
É atemporal.
(Se o vedes agora, está como imaxinades: subliñados, marca páxinas, notas ao pé...)
A cita que encabeza a bitácora de hoxe está na páx.104.
................
Werner Herzog forma parte da miña educación sentimental, polas súas películas (protagonizadas, case sempre, polo admirable Klaus Kinski: eu seguía máis -daquela- ós actores e actrices que ós directores)
Así que cando lin no xornal a reportaxe sobre a estrea dun documental que recrea a camiñada de Herzog, desde Múnic a París, en novembro do 1974, fiquei abraiado e volvín ao meu libro de cabeceira (páx.103)
“Cando lle avisaron que Lotte Eisner estaba moi enferma e temía pola súa vida, meteu nunha mochila as mínimas cousas precisas para a viaxe e, cun tempo duro de invernía, fixo a pé en vinte e seis días o camiño ata a capital francesa,durmindo en cortellos, pousadas ou casas de descoñecidos...”
.......
A fascinación vital, no século XXI, é esa.
Un rapaz, Pablo Maqueda, descobre un tesouro (ocorrido hai corenta e seis anos !) e fai un filme extraordinario...
...coa portentosa voz do xenio -hoxe, sabemos do seu talento creativo máis aló de dirixir películas- como fío condutor.
......
E, sí, xa ando a procurar ese libro : VOM GEHEN IM EIS (Do camiñar sobre o xeo)
Paga a pena !
P.S. “... Lotte morreu unha década despois,aos 90 anos(...)
sentíase apreixada polo feitizo en que a andaina de Herzog a envolvera,que non lle permitía morrer malia a estar cansa da vida. Pediulle a Werner que tirase o feitizo para poder morrer,e dúas semanas despois de que Herzog estivese de acordo en retiralo, faleceu...”
( páx.103)
Por santa Lucía: cando mingua a noite e medra o día.
Compostela, 2020.
