(A educaçao não transforma o mundo,
ela muda as pessoas.
E as pessoas mudam o mundo.
Paulo Freire)
I
Presentación agradecida
Moitísimas grazas as nosas autoridades académicas, pola súa presenza hoxe aquí.
Dona Rosa Crujeiras, Reitora
Dona Mar Lorenzo, Decana
Dona Eva López, Presidenta de AlumniUSC
.....................
Condiscípulas, condiscípulos, amigos todos:
Esta promoción de Maxisterio 1973-1976 ten a fortuna de ser pioneira nun fito histórico: conmemorar as Vodas de Ouro coa
primeira muller elixida como Reitora da nosa Universidade.
Palabras maiores.
Por iso, honrados, agradecidos e felices nesta nosa festa, van
tres petiscos que celebran a esta nosa Promoción.
II
Brindis
A mis amigos de Santander que festejaron
mi nombramiento profesional.
Debiera ahora deciros: -«Amigos,
muchas gracias», y sentarme, pero sin ripios.
Permitidme que os lo diga en tono lírico,
en verso, sí, pero libre y de capricho.
Amigos:
dentro de unos días me veré rodeado de chicos,
de chicos torpes y listos,
y dóciles y ariscos,
a muchas leguas de este Santander mío,
en un pueblo antiguo,
tranquilo
y frío,
y les hablaré de versos y de hemistiquios,
y del Dante, y de Shakespeare, y de Moratín (hijo),
y de pluscuamperfectos y de participios,
y el uno bostezará y el otro me hará un guiño.
Y otro, seguramente el más listo,
me pondrá un alias definitivo.
Y así pasarán cursos monótonos y prolijos.
Pero un día tendré un discípulo,
un verdadero discípulo,
y moldearé su alma de niño
y le haré hacerse nuevo y distinto,
distinto de mí y de todos: él mismo.
Y me guardará respeto y cariño.
Y ahora os digo:
amigos,
brindemos por ese niño,
por ese predilecto discípulo,
por que mis dedos rígidos
acierten a moldear su espíritu,
y mi llama lírica prenda en su corazón virgíneo,
y por que siga su camino
intacto y limpio,
y por que este mi discípulo,
que inmortalice mi nombre y mi apellido,
... sea el hijo,
el hijo
de uno de vosotros, amigos.
muchas gracias», y sentarme, pero sin ripios.
Permitidme que os lo diga en tono lírico,
en verso, sí, pero libre y de capricho.
Amigos:
dentro de unos días me veré rodeado de chicos,
de chicos torpes y listos,
y dóciles y ariscos,
a muchas leguas de este Santander mío,
en un pueblo antiguo,
tranquilo
y frío,
y les hablaré de versos y de hemistiquios,
y del Dante, y de Shakespeare, y de Moratín (hijo),
y de pluscuamperfectos y de participios,
y el uno bostezará y el otro me hará un guiño.
Y otro, seguramente el más listo,
me pondrá un alias definitivo.
Y así pasarán cursos monótonos y prolijos.
Pero un día tendré un discípulo,
un verdadero discípulo,
y moldearé su alma de niño
y le haré hacerse nuevo y distinto,
distinto de mí y de todos: él mismo.
Y me guardará respeto y cariño.
Y ahora os digo:
amigos,
brindemos por ese niño,
por ese predilecto discípulo,
por que mis dedos rígidos
acierten a moldear su espíritu,
y mi llama lírica prenda en su corazón virgíneo,
y por que siga su camino
intacto y limpio,
y por que este mi discípulo,
que inmortalice mi nombre y mi apellido,
... sea el hijo,
el hijo
de uno de vosotros, amigos.
III
Recordar doe
“Un día aquí, a carón da Facultade, vin unha pintada preciosa.
Para provocar aos profesores, os estudiantes escribiran: pensar
non doe.
Canta razón teñen! Pensar non doe. Pensar é un pracer.”
E na páxina 134 aquel Herminio adolescente, fillo de mestres,
lembra as clases de Matemáticas que impartía don Carlos Crespo
Alfaya
...”eu notaba como Carlos Crespo Alfaya sufría ao tratar de recordar, para min, todos os seus coñecementos científicos -sofocados polos tormentos que lle fixeran pasar no cárcere-
Eu lembro aqueles días como unha vivencia intensa de
solidariedade fraterna pola miña parte(....) sentíame feliz cando
él atopaba a solución a problemas complicados.
Recordar doe; porque recordar é volver a pasar polo corazón as
cousas.
Máis: recordar é remexer no corazón.”
IV
Víctor Salvado Ares.In memoriam
Víctor foi máis que un condiscípulo.
Eu baixaba desde o 37 da rúa Teo ata o 8 da rúa Santo Agostiño
( eses azares misteriosos dos nomes, que tanto nos reconfortan...!)
Víctor acolleume na súa casa cunha xenerosidade abraiante naqueles tempos.
Tempos de tabaco, música , confidencias.
Tempos de tabaco (estabamos deixando os celtas e os ducados afumaban a habitación).
Tempos de música (tardes eternas con Neil Young- heart of golde con Lucio Battisti- aquela alfaia de cinco minutos: Il mio canto libero -)
Tempos de confidencias (namoramentos imposibles, profesores raros e tabernas que poñían caramuxos coa cunca de ribeiro)
“Vivir para contalo” que dicía don Gabriel.
Saúde e felicidade ,mestres !
Eu baixaba desde o 37 da rúa Teo ata o 8 da rúa Santo Agostiño
( eses azares misteriosos dos nomes, que tanto nos reconfortan...!)
Víctor acolleume na súa casa cunha xenerosidade abraiante naqueles tempos.
Tempos de tabaco, música , confidencias.
Tempos de tabaco (estabamos deixando os celtas e os ducados afumaban a habitación).
Tempos de música (tardes eternas con Neil Young- heart of golde con Lucio Battisti- aquela alfaia de cinco minutos: Il mio canto libero -)
Tempos de confidencias (namoramentos imposibles, profesores raros e tabernas que poñían caramuxos coa cunca de ribeiro)
“Vivir para contalo” que dicía don Gabriel.
Saúde e felicidade ,mestres !
Fontes :
1) Música na casa de Víctor
3) Recordar doe
Lembranzas escolares e universitarias(1940-1965).
Herminio Barreiro Rodríguez.Edicións Xerais.Vigo.2008
................................
Polo santo Antón, celebrando ás vodas de ouro de Maxisterio
1973-1976