domingo, 20 de setembro de 2020

Oblivion

 

I
Minsk


Andaba eu nestes días pasados, ollando a fermosa historia de Victoria Azarenka -tenista bielorrusa que foi nai no 2016, e catro anos despois chega á final do US Opencando Youtube.com, ejem, díxome… “Tal  vez coñezas á Orquestra de Cámara de Minsk, e aparecía a ligazón dun concerto, co título de Oblivion.



II
Cine

Souben da película Oblivion no 2016. Era un filme  de ciencia ficción -eu gosto- máis non a citei, por sobredose de Tom Cruise, ejem... (Minority Report envellece moi ben!)



III
Piazzolla

Así que, neste 2020, fiquei abraiado. Marabilloso descubrimento. O mestre Astor Piazzolla é autor dunha peza musical imperecedoira: Oblivion!


IV
Arañeira

E sí, hai un fan -xa somos dous!- na arañeira: Play with passion que, infinitum patientia, publica  un tesouro  de quince versións de Oblivion...
...bandoneón, acordeón, violín, vogal, tango, óboe, frauta, harmónica, violoncello, etc. máis de sesenta minutos musicais que, de tan amenos e distintos, fánsenos curtos!
Ollade: na descrición podemos premer en cadansúa das ligazóns -mostrar máis-. 


V
Cumpreanos (austral)

Non é fascinante que, tantos anos despois, eu saiba dun mítico  Oblivion -musical- neste mes fronteirizo (setentrional/austral) coas estacións?

Así que, miña curmá porteña, aquí vai o meu agasallo virtual.

Feliz cumpreanos, Marité !


Setembro. 20 do 2020

luns, 24 de agosto de 2020

Morte biolóxica


I
Pleonasmo


O venres 14 de agosto, deste ano da peste, finou miña madriña: A Sobreira de Balboa.

Coa rutineira linguaxe -fría, torpe, confusa- típica da burocracia máis deprimente, a Xunta de Galicia (Dirección Xeral de Patrimonio Natural) publica no DOG  nº163:

“Resolución pola que se fai pública a descatalogación de varios elementos do Catálogo galego de árbores senlleiras” ....

Código: 93A. Nome da árbore: Sobreira de Balboa. Especie: Quercus suber L. Localidade: Arnois (San Xiao). Concello: A Estrada. Provincia: Pontevedra. Coordenadas X/Y (UTM ETRS89 fuso 29): 549173/4.734.058. Motivo da descatalogación: morte biolóxica.

.....


II
Biografía

Na páxina 653 do excepcional “ÁRBOLES MONUMENTALES en el patrimonio cultural de Galicia” (1) os profesores Rodríguez Dacal e Izco Sevillano, cóntannos (nº 293):

“En el valle del Riobóo, tributario del Ulla, se localiza el alcornoque de mayor dendrometría y edad del país gallego, en una finca otrora de la Casa de los Hórreos, blasonada, sita frente al árbol, pero que hoy ya no pertenece a ella.

......

Afectado por su acreditada antigüedad y otras causas no naturales...( )...

el descomunal fuste del ejemplar es la parte donde mejor se aprecia el deterioro, con una enorme oquedad, a modo de amplia puerta de entrada, que se prolonga por los brazos que salen de la horcadura.

Brazos que sustentan una copa bien proporcionada, de gran vistosidad y hermosura.

De todos los alcornoques conocidos, ocupa indiscutiblemente el primer lugar, ya que, a la dendrometría y edad, hay que añadirle un capítulo histórico y tradicional que arropan su precio y valía.

La edad es incalculable.

La observación de la arquitectura individual, sobre todo de la circunferencia troncal, permite estimar su antigüedad en torno a los 500 años, cifra que pudiese llegar a ser mayor, sin alcanzar la condición milenaria”

.....


III
Aflicción

Sit tibi terra levis, miña corticeira favorita!


Nas vésperas de santa Mónica. 2020.



Documentación:

(1) ÁRBOLES MONUMENTALES en el Patrimonio Cultural de Galicia.

Carlos Rodríguez Dacal. Jesús Izco Sevillano.Consellería de Cultura,Comunicación Social e Turismo. Edita: Eurográficas de Santa Comba. Xunta de Galicia. 2003


luns, 3 de agosto de 2020

Nun serán de Santiago


...florearon os xacarandás de Compostela!!!

É moita a súa beleza.
Grazas as novas tecnoloxías -gozade das fotos tiradas polo meu terceiro afillado- puiden desfrutar dun serán memorable, no Camiño da Ameixaga.
 
Esvelteza: Ollade este exemplar: toro limpo, copa redondeada e flores cara ao ceo... Alfaia!
 
Na procura da luz: Tódalas árbores buscan os raios do sol. Velaí!
 
Gaiás ao fondo: E -na fronte- xa aparecen, tan cedo!, as casulas dos froitos futuros... Fascinante natureza!

Acios: A beleza está nesa minuciosidade do primeiro plano... Campás violetas?

Serán: O afillado captou, na hora precisa, tódolos matices cromáticos da contorna... “Sombras do ar na herba” !


Dedicado a miña familia -e amigos- da Quinta Provincia,

No día de santa Lidia!


venres, 31 de xullo de 2020

As cegoñas de Reigada


A primeira vez que vin as cegoñas foi o 15 de agosto de 2002. Lémbrome ben, pois foi na Alameda de Cervantes, a emblemática La Dehesacomo lle chaman os sorianos ao seu Parque.

No máis alto do campanario da ermida (logo souben que era a Nosa Señora da Soedade) alí estaba o niño, coa súa parella de propietarios!

Foi outro lóstrego máis, que iluminou unha viaxe iniciática ás terras de don Antonio Machado.

Aquelas lendas escoitadas, deitadas no pouso de contos, relatos ou refráns... alí estaban, presentes, reais.

Dous exemplares grandes, elegantes, fermosos, tranquilos... acostumados ós humanos que paseabamos contentos e curiosos (teño fotos coa vella Kodak, ejem).

Emocionante!


Imaxinade, entón, cantas lembranzas xorden de súpeto, camiñando cara a Monforte e atopar ducias! de cegoñas alimentándose, tranquilamente, nunha chaira de Reigada.

Dezaoito anos despois, e coas vantaxes das “redes” dixitais... (ollade a Wikipedia sobre a fascinante vida das Cegoñas)

...qué pequenos somos!


Rematando xullo, neste ano da peste.




post scriptum: Neses azares, xa clásicos, ejem, desta bitácora...
A piques de publicar atopo, hoxe, unha chamada á xente, para censar as cegoñas que invernan na península.
(Cambio climático, of course! )



sábado, 30 de maio de 2020

Camiño de Inverno a Compostela

Dedicado a JOB

Ilustrado xeneroso que, sabendo moito, mantén viva a súa curiosidade primixenia

O meu camiño botánico


I.- Nosa Señora da Aciñeira... e un par de arbustos fascinantes !


Comezamos  a primeira etapa coa aciñeira (Quercus  ilex) como grande protagonista.
A patroa do Bierzo (capital Ponferrada) é a Virxe da Aciñeira. Unha fermosa talla do século XVI preside ao Retablo Maior da Basílica. Festexan o oito de setembro (Natividade da Virxe María).
E, tamén, hai silveiras cheas de abruñeiros (Prunus spinosa). En Navarra, cos froitos (“endrinas”) fan o patcharán.
Camiño das Médulas, os érbedos (Arbutus unedo) agasállannos coa súas follas perennemente verdes e -camiñando no outono- cos seus saborosos froitos.  Único


II.- Xaras, xestas... e tomiño !!


Foi unha agradable sorpresa andar cara á Ponte de Domingo Flórez (O Concello da Comunidade de Castela León coa cota máis baixa: 376 m. sobre o nivel do mar) rodeados de Xaras (Cistus ladaniferus), Xestas (Cytisus scoparius) e Tomiños (Thymus vulgaris). Todo un descubrimento.


III.- Figueiras, nogueiras... e oliveiras !!


Xa en Galicia, camiñar á beira do vello pai Sil, unha alfaia. Atopamos ás figueiras (Ficus carica), mesmo ás nogueiras (Juglans regia) e ás oliveiras (Olea europaea) de Quiroga. Todas  coas follas verdes –e si, tres verdes diferentes-.  Incrible


IV.- Piñeirais na capela dos Remedios... e os ameneiros do Lor !!


Deixamos Quiroga aínda coa presenza, a veces intuída, do noso  vello pai  Sil.
Sempre subindo, atopamos a  fermosa -na súa humildade- capela dos Remedios... rodeada de centos de vizosos piñeiros (Pinus radiata).
E, cando baixamos cara á Barxa do Lor, facémolo acompañados dun clásico das ribeiras galegas: o ameneiro  (Alnus glutinosa ).  Impagable


V.- Carballos e castiñeiros: alimento... e batuxos !!


No corazón da Ribeira Sacra atopamos o mítico Cabo do Mundo. Agora é o impoñente Miño quen nos acompaña. Camiñamos felices por soutos e carballeiras.
O castiñeiro (Castanea sativa) e o carballo (Quercus robur) conviven nunha harmonía milenaria, facilitando alimento (castañas, landras) e madeira: desde os batuxos da comarca, ata o baldaquino da Catedral.  Máxico


VI.- Toxos... e pan de Río (toda Galicia é nosa !!)


Penasillás é a aldea máis acolledora do mundo. Xa vos contarei. Alí, cos petos de ánimas convive  unha fermosa planta rubideira: a glicinia (Wisteria sinensis).
O camiño lévanos polo monte Faro... paga a pena. No seu cume -afortunados- ollamos ás catro provincias.
( Toda Galicia é nosa !! )
Camiño de Rodeiro, co toxo (Ulex europaeus) sempre canda nós, paramos en Río. Un pan excepcional. Dou fe.


VII.- As sobreiras do Deza -Ponte Taboada- Ponte Ulla/Gundián !!


Efectivamente, a xoia da comarca do Deza é a miña madriña (Quercus suber). Ollade Gundián, na Ponte Ulla... único !! 
(por certo, o Camiño lévanos pola Ponte Taboada unha maxestosa obra de arte sobre o Deza).


VIII.- Os xardíns do Ulla: O Pazo de Ortigueira


E si, hai que  demorarse no Pazo de Ortigueira en Santa Cruz de Rivadulla (a cen metros do Camiño de Inverno !!).
Toda a botánica do mundo, aquí está representada. Eu sigo abraiado co longo paseo das oliveiras centenarias... e co  fascinante exotismo do Ombú (Phytolacca dioica).


IX.- Epílogo: A viticultura heroica


Muito me encantou seu e-mail. Estive na Ribeira Sacra com minha prima Nuria e outras companheiras dela. Esta prima vive em Ourense e fizemos a rota do vinho. Fomos de carro, descendo as montanhas, era julho e faziam 40 graus de temperatura, um dia extremamente quente para o que conheço de Espanha.

Comemos em uma casinã que era usada pelos que trabalhavam para fazer o vinho (conhecidos de uma das companheiras) e pude ver onde era guardado o vinho. Levamos muita comida, para fazer como se diz em Brasil um pequenique (passeio onde se leva comida), vocês fazem isso bem melhor do que nós. Vimos muitas videiras e fiquei impressionada por saber como o vinho descia daquelas montanhas, em grandes tonéis, mas tinham uma grande estrutura para realizar o trabalho, ainda que artesanal, ficou claro para mim que o vinho tem que custar mais caro...:)) esta maravilha. Também deixamos o carro e pegamos o barco (pelas fotos, não sei se de você ou de Miguel, o sitio é o mesmo). Percorremos grande parte do Río, o passeio foi maravilhoso.
Também fiquei sabendo que o vinho que é mandado para fora de Espanha não é o mesmo que tomam ali, pois algum conservante tem que ser posto, por isso quando paramos bebemos um pouquinho :))) em um sitio muito simpático que paramos para beber água...também, of course...
Não sei se conto tudo, mas adoro o seu país, tudo nele me lembra minha Mama, como quería que estivesse comigo....e pudéssemos passear por tanto sitios...

"Nas margens soalheiras, os vinhedos descem em socalcos até perto do río enquanto uma vegetação de carvalhos, castanheiros e bétulas complementa desde a outra margem a riqueza cromática do panorama; a particularidade e dificuldade desta orografía permitem que na Ribeira Sacra se fale de Viticultura Heroica."

Um abraço moi cúmplice
Marisol


No derradeiro sábado de maio:
San Fernando 2020


martes, 28 de abril de 2020

Unha lendaria viaxe


Onte, os amigos de GCiencia ( Xornalismo + Divulgación) publicaron o documental máis fermoso que vin no que vai de século!

E non, non esaxero.

Preso sempre desta miña subxectividade, van as dúas razóns que xustifican tan contundente afirmación.


Primeira:
Eses azares misteriosos que confortan o espírito. Xa sabedes que é unha vella teima desta bitácora. Ese alimento espiritual feito de descubrimentos, achados, sorpresas...

Emocióname ler e ollar o nome da admirable Ruth Matilda Anderson... que foi a miña primeira publicación, deste bisesto 2020!


Segunda:
O impresionante traballo da Asociación Cultural Dous Punto Oito autores dunha alfaia transcendental:  A Viaxe de Ruth
Son 53 minutos marabillosos.



Xosé Reigosa -encántame a súa devoción por Ruth e a tranquilidade coa que fala con todos (mesmo con nós)-  percorre  Galicia, hoxe, procurando as pegadas dunha viaxe  lendaria (1924-1926).

E conversa coa xente que sabe e coñece daquela vida, mesmo descendentes dos protagonistas das fotos  (Por exemplo, o entrañable Aparicio Añón Caamaño, oleiro de Buño. Minuto 33)


O engado, fascinante, é a técnica cinematográfica.
Recrean episodios e fotos... nun branco e negro engaiolante.
   - Esa conmovedora despedida na aldea: minuto  19.
  - A historia de Ramón Caamaño, o noso grande fotógrafo da Costa da Morte, que –con 16 anos– preséntase a Ruth! (Minuto 10)

A maxia comeza na chegada a Vigo  (17-08-24). 


Alí descubrimos a don Alfredo Anderson. O pai.
Escribe un diario que, nunha fascinante recreación, dálle pulo á epopea da súa filla.
(Ao fío do relato: no hotel Suizo –lembrades ?, minuto 16, revelando fotos).


Todo é perfecto nese Documento excepcional:
-A gradación ascendente do guión (sabia mestura do  presente e do pasado, viaxando no tempo)
-A realización técnica (cunha coherencia extraordinaria: emoción contida cando aparecen (minuto 38) os traxes galegos... en cor !  (Lembrade, estamos en 1925)
-A colaboración, coidadosa e con xeito, dos expertos –amenos que explican a valía e importancia desa viaxe ( Manuel Sendón, M.A.Seixas, Pegerto Saavedra... )
-A música, orixinal e  acaída, de Arturo Vaquero.


E, sí, esa íntima complicidade de saber que, case cen anos despois, valoramos e reivindicamos o compromiso de Ruth Matilda Anderson.
(Ollade as fotos novamente: vistas hoxe, son unha homenaxe ao traballo das nosas devanceiras)



Desfrutade.
Paga a pena !

 Rematando abril, neste bisesto raro e ruín



sábado, 7 de marzo de 2020

Un batuxo en Compostela

(Memoria é saber canto podemos perder)

O máis engaiolante da Exposición Camiño de Inverno de Ponferrada a Compostela é o mapa/plano onde, nun extraordinario deseño, atopamos o itinerario do Camiño inzado de xentes, lugares, patrimonio...

Cunha sinalética minuciosa e atractiva (a intemporal beleza das liñas rectas, que nunca se mesturan) o Mapa adiántanos o que logo desfrutaremos no percorrido demorado, pausado e mesmo extasiado: anfitrións, heroínas, lugares-patrimonio, paisaxes...


Gardamos o tríptico, tan acaído, e comezamos a andaina.

1) Demorada: 
Cada foto é un documento único. Apreixar un instante para a posteridade non é doado (ou si?). Unha escolma moi  moi curta, para espertar a vosa curiosidade:
Francisco do Romualdo toca a zanfona, concentrado e inspirado. 
Antonio Vázquez é un feliz gardián  da Capela Sixtina Galega (Santa María de Nogueira).
E, no Saviñao, a elegante e clásica fermosura  da muller galega: Daniela Vázquez e Susana García.

2) Pausada: 
Nas paisaxes. Cabo do Mundo: palabras maiores! Ollade ese meandro mítico do vello pai Miño... Ou Belesar no outono (foto oficial do cartaz, como non !).

3) Éxtase:
No remate, presidindo a exposición etnográfica (complemento ideal da fotográfica) atopo ese fermoso e vello batuxo irmán, sen eu sabelo ata velo, da miña  gamela familiar no  Eume!


A Exposición está no hotel Puerta del Camino (moi cómodo, entrando en Santiago xusto na primeira saída da Autoestrada)
Logo marcha para Monforte.
E, posteriormente, no corazón de Compostela (La Galiciana) rematará cunha versión máis reducida.


Paga a pena !
Agardando pola  primavera

Marzo 2020