sábado, 30 de maio de 2020

Camiño de Inverno a Compostela

Dedicado a JOB

Ilustrado xeneroso que, sabendo moito, mantén viva a súa curiosidade primixenia

O meu camiño botánico


I.- Nosa Señora da Aciñeira... e un par de arbustos fascinantes !


Comezamos  a primeira etapa coa aciñeira (Quercus  ilex) como grande protagonista.
A patroa do Bierzo (capital Ponferrada) é a Virxe da Aciñeira. Unha fermosa talla do século XVI preside ao Retablo Maior da Basílica. Festexan o oito de setembro (Natividade da Virxe María).
E, tamén, hai silveiras cheas de abruñeiros (Prunus spinosa). En Navarra, cos froitos (“endrinas”) fan o patcharán.
Camiño das Médulas, os érbedos (Arbutus unedo) agasállannos coa súas follas perennemente verdes e -camiñando no outono- cos seus saborosos froitos.  Único


II.- Xaras, xestas... e tomiño !!


Foi unha agradable sorpresa andar cara á Ponte de Domingo Flórez (O Concello da Comunidade de Castela León coa cota máis baixa: 376 m. sobre o nivel do mar) rodeados de Xaras (Cistus ladaniferus), Xestas (Cytisus scoparius) e Tomiños (Thymus vulgaris). Todo un descubrimento.


III.- Figueiras, nogueiras... e oliveiras !!


Xa en Galicia, camiñar á beira do vello pai Sil, unha alfaia. Atopamos ás figueiras (Ficus carica), mesmo ás nogueiras (Juglans regia) e ás oliveiras (Olea europaea) de Quiroga. Todas  coas follas verdes –e si, tres verdes diferentes-.  Incrible


IV.- Piñeirais na capela dos Remedios... e os ameneiros do Lor !!


Deixamos Quiroga aínda coa presenza, a veces intuída, do noso  vello pai  Sil.
Sempre subindo, atopamos a  fermosa -na súa humildade- capela dos Remedios... rodeada de centos de vizosos piñeiros (Pinus radiata).
E, cando baixamos cara á Barxa do Lor, facémolo acompañados dun clásico das ribeiras galegas: o ameneiro  (Alnus glutinosa ).  Impagable


V.- Carballos e castiñeiros: alimento... e batuxos !!


No corazón da Ribeira Sacra atopamos o mítico Cabo do Mundo. Agora é o impoñente Miño quen nos acompaña. Camiñamos felices por soutos e carballeiras.
O castiñeiro (Castanea sativa) e o carballo (Quercus robur) conviven nunha harmonía milenaria, facilitando alimento (castañas, landras) e madeira: desde os batuxos da comarca, ata o baldaquino da Catedral.  Máxico


VI.- Toxos... e pan de Río (toda Galicia é nosa !!)


Penasillás é a aldea máis acolledora do mundo. Xa vos contarei. Alí, cos petos de ánimas convive  unha fermosa planta rubideira: a glicinia (Wisteria sinensis).
O camiño lévanos polo monte Faro... paga a pena. No seu cume -afortunados- ollamos ás catro provincias.
( Toda Galicia é nosa !! )
Camiño de Rodeiro, co toxo (Ulex europaeus) sempre canda nós, paramos en Río. Un pan excepcional. Dou fe.


VII.- As sobreiras do Deza -Ponte Taboada- Ponte Ulla/Gundián !!


Efectivamente, a xoia da comarca do Deza é a miña madriña (Quercus suber). Ollade Gundián, na Ponte Ulla... único !! 
(por certo, o Camiño lévanos pola Ponte Taboada unha maxestosa obra de arte sobre o Deza).


VIII.- Os xardíns do Ulla: O Pazo de Ortigueira


E si, hai que  demorarse no Pazo de Ortigueira en Santa Cruz de Rivadulla (a cen metros do Camiño de Inverno !!).
Toda a botánica do mundo, aquí está representada. Eu sigo abraiado co longo paseo das oliveiras centenarias... e co  fascinante exotismo do Ombú (Phytolacca dioica).


IX.- Epílogo: A viticultura heroica


Muito me encantou seu e-mail. Estive na Ribeira Sacra com minha prima Nuria e outras companheiras dela. Esta prima vive em Ourense e fizemos a rota do vinho. Fomos de carro, descendo as montanhas, era julho e faziam 40 graus de temperatura, um dia extremamente quente para o que conheço de Espanha.

Comemos em uma casinã que era usada pelos que trabalhavam para fazer o vinho (conhecidos de uma das companheiras) e pude ver onde era guardado o vinho. Levamos muita comida, para fazer como se diz em Brasil um pequenique (passeio onde se leva comida), vocês fazem isso bem melhor do que nós. Vimos muitas videiras e fiquei impressionada por saber como o vinho descia daquelas montanhas, em grandes tonéis, mas tinham uma grande estrutura para realizar o trabalho, ainda que artesanal, ficou claro para mim que o vinho tem que custar mais caro...:)) esta maravilha. Também deixamos o carro e pegamos o barco (pelas fotos, não sei se de você ou de Miguel, o sitio é o mesmo). Percorremos grande parte do Río, o passeio foi maravilhoso.
Também fiquei sabendo que o vinho que é mandado para fora de Espanha não é o mesmo que tomam ali, pois algum conservante tem que ser posto, por isso quando paramos bebemos um pouquinho :))) em um sitio muito simpático que paramos para beber água...também, of course...
Não sei se conto tudo, mas adoro o seu país, tudo nele me lembra minha Mama, como quería que estivesse comigo....e pudéssemos passear por tanto sitios...

"Nas margens soalheiras, os vinhedos descem em socalcos até perto do río enquanto uma vegetação de carvalhos, castanheiros e bétulas complementa desde a outra margem a riqueza cromática do panorama; a particularidade e dificuldade desta orografía permitem que na Ribeira Sacra se fale de Viticultura Heroica."

Um abraço moi cúmplice
Marisol


No derradeiro sábado de maio:
San Fernando 2020


3 comentarios:

  1. Un lazo de sangre me une a Antón da Sobreira. El cuidado del medio también nos preocupa a ambos. Donde sobresale Antón es en esa constante admiración sobre lo que nos ofrece la naturaleza que él parece recién descubrirlo.El paisaje entrañable de Galicia siempre está presente y yo lo acompaño a la distancia. Héctor lo acompaña .

    ResponderEliminar
  2. Querido Agustín: Deberas coller isto como costume. Parabéns! E apertas para o dedicatario.

    ResponderEliminar
  3. Gustoume moito esta publicación. Todas esas descricións das árbores teletransportáronme a eses lugares.
    Non che coñecía. Acabas de ganar un novo seguidor

    ResponderEliminar